De Discovery-expeditie van Robert Falcon Scott

Op 6 augustus 1901 verliet de Discovery Engeland. Aan boord een van de grootste namen uit de geschiedenis van Antarctica: Robert Falcon Scott. Hij was de leider van de in die tijd best uitgeruste wetenschappelijke expeditie naar Antarctica. De National Antarctic Expedition, later gemeenzaam Discovery-expeditie genoemd, had als een van de voornaamste doelen het bereiken van de geografische zuidpool.

Na een tussenstop in Nieuw-Zeeland stak de Discovery op 3 januari 1902 de poolcirkel over. Op weg naar de plaats waar de expeditie zou overwinteren, werd er even halt gehouden bij Cape Adare, beklommen Charles Royds en Edward Wilson de Ross Ice Shelf en werd King Edward VII Land ontdekt. Op 4 februari waren Scott en Ernest Shackleton de eersten die Antarctica vanuit de lucht mochten bewonderen. Vanuit de luchtballon Eva maakte Shackleton op 240 meter hoogte de eerste luchtfoto's van het witte continent.

De expeditie bracht de winter door op Ross Island, in de McMurdo Sound. De overwinteringsplaats werd Hut Point genoemd. Op 4 maart 1902 maakten twaalf expeditieleden een tocht naar de pinguïnkolonie in Cape Crozier. Normaal zou Scott deze tocht leiden, maar door kniepijn, een gevolg van een ongelukkige val tijdens het skiën, nam Royds zijn plaats in. De tocht was zwaar. De honden wilden niet luisteren en door de te zachte sneeuw raakten ze niet vooruit. Royds stuurde negen man terug naar huis en probeerde samen met Reginald Koettlitz en Reginald Skelton de broedplaats te bereiken. Maar na nog eens vijf dagen zwoegen, hadden ze de pinguïns nog niet gevonden en besloten ook maar terug naar Hut Point te trekken, wat zonder problemen lukte.

De negen mannen die eerder waren teruggestuurd, hadden minder geluk. Onderweg moesten ze een berg beklimmen, Castle Rock, op minder dan zeven kilometer van Hut Point. Op de top werden ze verrast door een blizzard. Ze konden geen hand voor hun ogen zien. In plaats van rustig af te wachten tot de sneeuwstorm zou gaan liggen, besloten ze toch verder te gaan. Clarence Hare ging in de achtergelaten sleden zijn skilaarzen halen, maar kwam niet meer terug. Tijdens de gladde afdaling gleed Edgar Evans plots uit en sleurde Michael Barne en Arthur Quartley in zijn val mee. Als bij wonder stopte zachte sneeuw hun glijpartij, net voor een steile afgrond. Een hond had minder geluk en schoot naast hen door recht de zee in.

De vijf mannen die zich nog boven op Castle Rock bevonden zetten hun weg verder, maar stonden plots voor een afgrond. George Vince gleed echter uit, viel in de afgrond en vond de dood in het ijskoude zeewater. De vier mannen die meer geluk hadden, bereikten uiteindelijk Hut Point. Evans, Barne en Quartley werden later teruggevonden. Twee dagen later kwam de als verloren beschouwde Hare doodleuk binnengewandeld, zonder ook maar een teken van bevriezing. Hij was onderweg gewoonweg in slaap gevallen. Bedekt door sneeuw had hij geen last van de snijdende wind.

Tijdens de winter zag de South Polar Times het daglicht, een maandelijks tijdschrift, uitgegeven door Shackleton. Elk expeditielid mocht artikels schrijven.

Op weg naar de geografische zuidpool

Op 2 november 1902 begonnen Scott, Shackleton, Wilson en 19 honden aan de belangrijkste tocht van de expeditie. Ze waren van plan om als eersten de geografische zuidpool te bereiken. Op 25 november werd de 80ste breedtegraad bereikt. Maar de tocht verliep moeizaam. De honden hadden honger en hun conditie was allesbehalve optimaal. Er zat niets anders op dan een deel van de honden dood te schieten en ze aan de andere voor te schotelen. "A moral cowardice of which I am heartily ashamed", vond Scott, maar ze hadden geen keuze.

Shackleton, Scott en Wilson vlak voor hun vertrek richting geografische zuidpool

Shackleton begon last te krijgen van gewollen tandvlees, de eerste tekenen van scheurbuik. Wilson leed aan sneeuwblindheid en kon de berg die ze ontdekten, de Mount Markham, niet zien. Toen ze 82°17' zuiderbreedte bereikt hadden, besloot Scott rechtsomkeert te maken. Zijn twee metgezellen waren er te erg aan toe en hij wou hun leven niet op het spel zetten. Vooral de toestand van Shackleton was zorgwekkend: hij kon met moeite ademen, hij spuwde bloed en moest met de slee voortgetrokken worden. Op 3 februari 1903 bereikten ze Hut Point.

Ondertussen was, zoals afgesproken, William Colbeck met de Morning in de MacMurdo Sound aangekomen om de expeditie te bevoorraden. Acht expeditieleden kregen de opdracht met de Morning terug naar Engeland te varen. Een van hen was Ernest Shackleton, maar hij zou later nog geschiedenis schrijven. Zijn plaats werd ingenomen door George Mulock.

Het tweede jaar werden nog enkele wetenschappelijke tochten gemaakt. In september werd dan toch de pinguïnkolonie op Cape Crozier bereikt. Royds, Wilson en vier anderen brachten twee kuikens en een hoop eieren mee. Scott leidde in december een tocht naar het zuiden van Victoria Land.

De Discovery, de Morning en de Terra Nova in de McMurdo Sound

Op 5 januari 1904 verschenen er twee schepen in de McMurdo Sound: de Morning en de Terra Nova. Dit laatste schip werd door de Britse regering gestuurd voor het geval dat de Discovery niet zou kunnen vertrekken. Onnodig, want de Discovery raakte op 16 februari 1904 los uit het pakijs.

Volgende pagina |
Terug naar overzicht expedities |